คุณถามว่า...ทำอย่างไรดี...เครียด! ไม่บอกบริบทหรือที่มาที่ไปใดๆ เลย
แต่ก็ยังถือว่าดีค่ะที่รู้ตัวว่ากำลัง ‘เครียด!’
โดยทั่วไปแล้วความเครียดเกิดจากการทำตัวเกินพอดี ไม่รู้จักใช้ชีวิตอย่างสมดุล ทั้งองค์ประกอบทางกายและทางจิต
ทางกาย...ก็เช่น โหมงานจนไม่มีเวลาพักผ่อน เวลากินไม่ได้กิน เวลานอนไม่ได้นอน จนเกิดอาการ ‘ตึง’
สิ่งที่ตามมาคืออาการ ‘เครียด’…กายล้า
ทางจิต...ก็เช่น จิตวกวนอยู่กับการซ้ำเติมตัวเองว่า ทำไมเราไม่ทำอย่างนั้น ทำไมเราไม่ทำอย่างนี้ในอดีต แล้วไปคาดหวังกับอนาคต จิตไม่ตั้งมั่นอยู่กับปัจจุบัน อาการ ‘เครียด’ ก็ถามหา...ใจก็อ่อนแรง
ฉะนั้น เมื่อใดก็ตามที่เกิดความเครียด คุณต้องหาว่าความเครียดนั้นๆ มาจากไหน เพราะถ้าไม่รู้สาเหตุแห่งการเกิด ก็จะแก้ไม่ถูกทางความเครียดไม่ใช่ธาตุที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ แต่เป็นอาการที่เกิดขึ้นเพราะมีเหตุปัจจัย การทบทวนเพื่อหาเหตุปัจจัยแห่งการเกิด ก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถ
ลองหายใจอย่างมีสติดูสักเฮือกหนึ่งค่ะ
หายใจเข้าอย่างอ่อนโยน...หายใจออกอย่างผ่อนคลาย
อยู่กับลมหายใจแห่งการตระหนักรู้ในปัจจุบันขณะ
เมื่อจิตเริ่มอ่อนโยนลง คุณจะมองเห็นว่าอะไรเป็นสาเหตุของความเครียด
และเมื่อความเครียดไม่ถูกปรุงแต่ง คุณจะมีจิตที่มองเห็นว่าคุณได้ทำอะไรเกินพอดีไปบ้าง
ถ้าคุณพบเหตุปัจจัยแล้ว เพื่อหยุดความเครียดซึ่งเป็นที่มาของทุกข์ คุณจะต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ปรับเปลี่ยนวิธีพูด วิธีคิด วิธีมอง และวิถีชีวิตเสียใหม่
อาจจะเริ่มจาก ‘ลด’ ไป ‘ละ’ และ ‘เลิก’ สิ่งอันเป็นสาเหตุของความเครียดนั้นๆ ความเครียดก็จะหายไปในที่สุด
ที่สำคัญ ต้องแน่ใจว่าคุณใจกว้างพอที่จะสืบหาสาเหตุแห่งความเครียดนะคะ
เพราะความจริงบางอย่าง...สำหรับบางคนก็ยากแก่การยอมรับได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น